Je bent wat je eet

Ooit wel eens in een koelkast van een ander gesnuffeld? Ik vind het altijd wel mooi om te zien hoe die kast er uit ziet. Of de deurrubbers schoon zijn, of er geen kaas staat met schimmels die tot nu toe nog niet ontdekt zijn.

Een artikel op Wired Science geeft inzicht in de koelkast van de een of andere arts, die allerlei lichaamsgeuren in zijn koelkast bewaard. Uiteraard de koelkast in zijn lab, maar dat maakt niet uit.

Moet je je eens voorstellen wat dat voor interessante discussies op verjaardagen geeft.

‘Die Camembert ruikt wel erg sterk hè?’

‘Camembert? Nee joh dat zijn de zweetvoeten van Piet. Ik bewaar die lucht altijd in mijn koelkast in een potje, geeft zo’n heerlijk aroma aan de gehaktballen en zo’

‘Jeetje wat goed, als dat geen haute cuisine is!’

‘Meer poot cuisine’

En na dit flauwe gesprek (altijd nog beter dan over het weer) wordt smakelijk gelachen, waarbij de eigenaar van de koelkast snel ruikt of er nog een beetje lekkere put lucht uit de mond van de gesprekspartner komt.

Neemt niet weg, dat ik jaren geleden (ik werkte toen net bij het NNi in Delft) op een feest bij één van onze werkstudenten was waarbij ik op verzoek van een man of 10 even een biertje uit de koelkast ging halen. Toen ik de deur open had stond ik stomverbaasd naar ongeveer 30 potjes te kijken met daarin een op bier lijkende vloeistof en op de deksel een naam en datum.

Stomverbaasd, omdat ik niet verwacht had dat de eigenaar van de koelkast laat staan zijn medebewoners in staat was om enige vorm van systeem te hanteren, vraag je je af hoe een student in Godsnaam aan 30 jampotjes komt en, om de verwarring nog groter te maken, er was geen bier te bekennen. Geen bier in een studentenhuis. Het moest niet gekker worden.

Met een potje in mijn hand met daarop het label ‘BART 02-09’ liep ik terug naar de groep. Eigenlijk is struikelde terug naar de groep een betere beschrijving want over de vloer van de woning lagen diverse mensen in meer of mindere mate van bewustzijn op de grond, waardoor ik, ok wat wankel op de benen.  zo af en toe half vallend mijn weg moest vinden. Terug bij Bart kregen we dit boeiende gesprek.

‘Yo, alleen dit, geen bier’, ik wees hierbij op het potje

‘hè, nee in de koelkast moet je zijn’

‘Dit is uit de koelkast’

‘Boven?’

‘Boven?’

‘Ja boven’

‘Waar boven’, ik kan me nog goed herinneren dat ik de weg toen even kwijt was. Volgens mij hadden ze maar één koelkast en was boven bedoeld als slaapafdeling.

‘Dit is uit de keuken’, zei ik nog om aan te geven dat ik echt de koelkast gevonden had.

‘Nee boven, dat is pis voor het onderzoek’

Ik kan je verzekeren dat je dan toch heel anders met zo’n potje in je handen staat.

Om kort te gaan……De studenten hadden zich ingeschreven voor één of ander medicijnonderzoek om wat extra’s te verdienen. Hiervoor moesten ze hun urine opsparen en inleveren in de potjes die het ziekenhuis had geleverd (niks jam dus). Met boven bedoelden ze de koelkast van de buurman naast hun. Een notoire alcoholist die het ok vond dat ze zijn koelkast gebruikten, zolang hij ook maar een biertje mocht pakken….